11 UNESCO Dünya Mirası ve 9 adayın görüldüğü ve bazı Dostlarımızla birlikte yapma fırsatını yakaladığımız İsrail gezimiz gerçekten çok keyifli geçti. Gördüklerim kadar bende bıraktığı izleri ve bazı fotoğraflarımı da paylaşmak isterim. Ama bu yazımda, daha çok tarih öncesi çağlardan başlayarak zaman ekseninde değişik kavimlerin harmanlandığı bu toprakların bende bıraktığı izleri paylaşmak istedim.
Bu topraklar, azmin, sadece yaşamlarını sürdürebilmek için 1000’lerce yıl Dünyanın dört bir yanında çalkalanmanın, bir vatan ideali için yılmadan çalışmanın, 100’lerce kez kıyıma uğrayıp can vermelerin, yeniden toparlanıp yola koyulmaların, ter, kan ve gözyaşı ile yoğrulmuş öyküsünü barındırıyor.
Eski kıtalara yayılan bu öyküde öyle çok acı ve köşelere sıkıştırılmışlık var ki, suya susuz bu topraklara vatan olarak sarılmanın ne anlama geldiğini anlatıyor bize. Günümüz İsraili ve İsraillileri hakkında ne düşünüyor olursanız olun, vatan bilinen topraklara, bir halkın dişleri ve tırnakları ile şekil verişine saygı duymadan edemezsiniz. Kök salmak için verilen çılgınca bir uğraşın sonrasında, amacına ulaşmış yada çok yaklaşmışlığın haklı gururu her köşede karşınıza çıkıyor.
Tehlikenin yakında olduğu duygusu ne kadar rahatsız edici olursa olsun, duyuları ayakta ve dinamizmi diri tutar. Sürekli tehlikeyi hissetmek, çıkış yollarına ivme kazandıran itici güç olarak yaşamına yerleşmiş İsrailin. Topraklarına dönme tutkusu şekillenerek doğru yaratıcılığa dönüşmüş adeta. Suyun damlasının altın değeri taşıdığı bu dünya parçası, toprak renginden yeşile dönüşmüş hızla . Tarım ve sanayi işletmeleri kum tepelerinin ardından çıkıp gezimiz boyunca sık sık şaşırttı ve heyecanlandırdı bizi.
Disiplin her köşede ve her konuda seziliyordu. Genç kızlar ve delikanlılar asker giysileri içinde ve ağır silahları ile savaşı çağrıştırırken, genç yüzleri, şakalaşmaları ve gülüşleri bir kafede oturan sivil yaşdaşlarından farklı değildi. Bu yaman çelişki de sızlattı yüreğimi. Gözünün içine baktığımız çocuklarımız, torunlarımız geldi aklıma.
İsrail ulusunun 2000 yıl, 2500 yıl önce bu topraklarda yarattığı uygarlıkların ayak izlerini takip ederken zamanın içinde yürüdük, başka çağların kapılarından geçtik.
Dünya Mirası Masada dağında son kalan 960 İsrailli, çoluk çocuk yaşlı genç, hala Romalı askerlere direniyordu sanki. Sanki bir kaç gün sonra, sona varıp topluca intihar edeceklermiş gibi.
Bu çıkılması zor dağın tepesinde, bu kalede tükenmişti İsrail oğullarının son ümitleri. Her şey vardı, yiyecek , sarnıçlarında su, ama düşman çok kalabalık, çok silahlı, çok kararlı ve de çok hırslıydı.
Yapılacaklar tükenmişti. Ele geçmediler, öldüler, seçtikleri 10 kaderdaşlarının eliyle.
Acı öykülerin sanki sonu gelmeyecek gibi geldi bana Kudüse yaklaşırken. Ama Kudüs, ününe yakışır güzellikte çıkıverdi karşımıza.
Ağlama Duvarı, El Aksa Camii, Emevi yapısı Kubbet Ül Sahra, Kutsal Mezar Kilisesi… Kudüs anlatmakla bitmez. Bu güzel şehir tüm haşmeti ile 3500 yılın yaşanmışlığını yansıtıyor. Ağır başlı, oturaklı, bilgece. Her kıvrımı, her duvarı ,her nişi “Ben neler gördüm neler, bu da geçer “der gibi.
İçinde dolaşan, kımıl kımıl kalabalıktan etkilenmemiş bir görkemle öylece duruyor yerli yerinde. 
Müslümanlar için, Hıristiyanlar için, hele hele İsrailliler için onca kutsallık koskoca Dünyamızın aynı noktasında buluşmuş. Bir şehir ve barındırdıkları için çok fazla anı, çok fazla acı var burada.
Kubbet Ül Sahra örneğin. İsraillilerin “Başlangıç Taşı”, Müslümanların “Muallak Taşı” olarak adlandırdıkları kutsal kaya. İsrailliler, birinci mabetlerinin kutsallar kutsalının bu kaya üzerinde olduğuna, Müslümanlar Hz. Muhammedin bu kayadan göğe yükseldiğine inanmaktalar. İsrailoğullarının yıkılan mabetleri ve bu kutsal kayanın üstüne önce Hristiyanlar bir kilise inşa etmişler. Emeviler zamanında bu kilise yıkılarak yine aynı kaya üzerine Kubbet Ül Sahra yapılmış. Sonra gelenin, önce olanı uzak tutup sokmadığı bir mekan. Mescid-i Aksa, bu topraklarda kısa-uzun hüküm sürmüş uygarlıkların mabet izlerini köşelerinde sütunlarında görebileceğiniz kutsal mekan.
İsrailoğullarının kutsal mabedinin yıkıntıları üzerinde bir Roma mabedi yükselmiş önce. Sonra Doğu Romanın Hıristiyan inancı aynı sütunlar üzerine bir kilise konduruvermiş. En son Müslümanlar aynı sütunlar ve ayakta kalan kolonlar üzerinde El Aksa Camiini yükseltmişler.
Hemen yan tarafında İsrailoğullarının toprağa bir daha çıkmamasıya sapladığı ilk mabet duvarı var, ki Dünya onu Ağlama Duvarı olarak tanıyor. 2000 yıllık hasretin ardından topraklarına kavuşan İsrailliler için bu duvar artık Ağlama Duvarı değil, Batı Duvarı olarak isimlendiriyorlar.
İsrail kavmi ile iç içe, aynı mekanda farklı dünyaları yaşayan Arap kavmi insanlarını gördük sokaklar, caddeler boyu. Baştan ayağa kapalı Müslüman kadınlarla, siyah uzun paltolu, siyah şapkalarının iki yanından bukleler sarkıtmış sakallı İsrailli erkekler, aynı yolları adımlıyorlardı, ağır silahlı İsrail askerleri gözetiminde.
Aynı sokakları dolduran Hristiyan dünyası ise şaşılası bir bölünmüşlük içinde İsa’nın 2000 yıllık yasını tutmada hala. Roman Katolik,Yunan Ortodoks, Rus Ortodoks, Fransiskan, Cizvit ve daha niceleri en Hristiyan olarak İsa’ya en yakın olma kavgasını hala sürdürür gibi görünüyorlar.
1099’da Kudüs’ü alıp, halkını din ve millet ayırımı yapmaksızın katleden ve günlerce atları ile kan denizinde dolaştıkları yazılan Haçlıların izleri utanç anıtları gibi kilise duvarlarında, kapılarında, nişlerinde.
Kudüse yaşamında bir kez gitmeli insan diye düşündüm gezerken. Tarihe , coğrafyaya, dünyaya meraklı iseniz mutlaka görmelisiniz. Eminim ön yargılarınız sarsılacak hatta görmeden önceki siz ile sonraki siz farklı olacaksınız.
Bu cümleyi çölleri, su sarnıçları, su sistemleri, Afrika Çatlağının bir bölümü olan Lut ve Tiber gölleri, toprak bejinden yemyeşilliğe keskin geçişleri, yer altı zenginlikleri, insan yaratıcılığının ve çalışkanlığının şaşırtıcı sonuçlarını sergileyen her şey için de kullanabilirim.
Bu gezimizde tüm gördüklerim, algıladıklarım ve hissettiklerim için kendimi şanslı sayıyorum ve mutlaka bir kez bu macerayı yaşamalısınız diyorum.